همانند رتبهبندیهای مقاومت در برابر آب{0}} تلفنهای همراه، قابلیتهای حفاظتی نردههای محافظ به وضوح متمایز میشوند و اساساً در سه بعد ارزیابی میشوند:
مقاومت در برابر ضربه: میزان تغییر شکلی را که هنگام برخورد با وسایل نقلیه یا اجسام سنگین رخ می دهد، ارزیابی می کند.
طراحی ضد-بالا رفتن: از نظر ساختاری احتمال بالا رفتن افراد از مانع را به حداقل می رساند.
دوام: حفظ استحکام مواد را پس از استفاده طولانی مدت ارزیابی می کند.
بر اساس قدرت حفاظتی، نرده های محافظ را می توان به سه پیکربندی معمولی طبقه بندی کرد:
حفاظت اساسی: مناسب برای جاده های محلی مسکونی داخلی؛ دارای یک طرح ریل افقی موجدار-که قادر به جلوگیری از لغزش تصادفی است.
حفاظت متوسط: معمولاً در معابر اصلی شهری استفاده می شود. دارای پیچ های عمودی با فاصله نزدیک که قادر به جذب ضربه وسایل نقلیه کوچک هستند.
حفاظت پیشرفته: پیکربندی استاندارد برای بزرگراه ها. دارای یک ساختار دو لایه- مجهز به مکانیسم های بافری است که قادر به اتلاف انرژی جنبشی وسایل نقلیه سنگین است.
جزئیات زیر-اغلب نادیده گرفته میشوند-در تعیین اثربخشی مانع محافظ بسیار مهم هستند:
فاصله پست: فاصله بیش از 1.5 متر به طور قابل توجهی پایداری کلی سازه را به خطر می اندازد.
لنگر انداختن زمین: عمق پایه بتنی نباید کمتر از یک سوم ارتفاع پست باشد.
ترکیب مواد: سازههای آلومینیومی{0} کامپوزیت فولادی، مقاومت در برابر خوردگی بالاتری نسبت به فلزات خالص دارند.
هشدار بصری: ادغام نوارهای بازتابنده می تواند فاصله قابل مشاهده نرده محافظ را در ساعات شب دو برابر کند.